we doen het ongemerkt ons hele leven al. het begint vlak na de geboorte. we willen steeds meer ontdekken en we kijken wat we kunnen en worden door onze omgeving aangemoedigd om iets te proberen. de eerste stapjes is een prestatie en wordt zo mogelijk vast gelegd op de gevoelige plaat. onze eerste woordjes worden gefilmd door de familie en alles wordt als een prestatie gezien.

op de school worden we op een "ongedwongen" manier gedwongen om te presteren en t liefst beter dan de anderen in de klas te zijn. ieder cijfer wordt tegen het licht gehouden en gewogen en te licht  of goed bevonden, waarna de blijdschap cq teleurstelling volgt. eenmaal een vak geleerd probeert je leidinggevende, die ook door zijn leidinggevende wordt gepusht, je tot grote hoogte te gaan en jezelf te overtreffen ieder jaar maar weer………

maar moet dit tegen elke prijs? dat vraag ik me af. loop je op deze manier niet ooit eens tegen je grens aan en knal je er doorheen met alle gevolgen van dien, of heb je het tijdig in de gaten en trek je zelf de teugels aan, om aan te geven dat je grens is bereikt.

al deze compentieve handelingen dienen ergens voor, maar wat is het doel?

is het de bedoeling je te stimuleren in je groei, of is het de bedoeling dat je bedrijf er nog meer van profiteert en je een fooitje als loonsverhoging geeft terwijl het zelf rijker erdoor wordt.  begrijp me goed een prestatie leveren is voor jezelf ook een stimulans om je grenzen te verleggen, maar wat is daar eigenlijk het doel van?  is het een manier om het leven een invulling te geven en dus ervaringen opdoen die je vormen tot wie en wat je bent cq wordt.

zouden we ook kunnen leven en gelukkig oud worden zonder te presteren en te groeien of worden we daar zo depressief van dat we uit t leven zullen stappen, nog voor dat het geod en wel begonnen is……

trouwens wat is eigenlijk het nut van het leven. ja ik heb al vele theorieen gehoord en t klinkt allemaal mooi, maar volgens mij komen die theorieen ook allemaal voort uit het presteren van een persoon naar een ander. 

afijn ik heb t weer es gepresteerd om een logje erop te  gooien en dat alles door een ongedwongen gesprek waarin dit woord viel en mij aan het denken zette……

het leven is als de zon

s’ochtends wordt de zon op het land geboren

s’avonds sterft de zon in de zee

de duisternis brengt het verdriet met zich mee

maar ook de herinneringen aan een mooie dag

die mooie dag komt niet meer terug

kan ook niet meer worden afgenomen

het verdriet zwakt met de dag af

het gemis blijft ook na 4 jaar

foto en tekst ©Remco-64

zo hoort een glas er uit te zien lijkt mij

en zo ziet het er uit na t afdrogen

de computer is traag

de computer heeft een fout gemaakt

de computer heeft altijd gelijk

de computer zegt het toch……

horen jullie dit soort uitspraken ook zo vaak. het is wel makkelijk om dat stomme ding de schuld te geven van alles,maar is het niet zo dat dat domme ding niets anders doet dan uitvoeren wat wij als gebruikers hem ingeven. dus vraag ik me af hoe de computer dan fouten kan maken, of ……… geven hem wel de schuld maar zijn we zelf zo stom om die fouten te maken. zijn we door de komst van de computer zo afgestompt dat we alles wat die "toverdoos" te voorschijn tovert voor zoete koek slikken.

of heeft de computer wel een eigen denkvermogen en maken ze er opzettelijk een chaos ervan zodat ze langzamerhand ons mensen kunnen overheersen. hebben we straks een maatschappij waar de computers het voor het zeggen en wij mensen alleen maar moeten gehoorzamen en doen we dat niet dan krijgen we niet onze broodnodige pillen om te kunnen leven. ach ik sla nu vast een beetje door,maar ik vraag me wel eens af of we ons niet teveel aan die computer binden, want laten we wel wezen de computer opzich kan niks fout doen, maar de mensen die de software maken en de mensen die de computer bedienen en gegevens invoeren kunnen wel degelijk fouten maken.

nu is dat opzich niet erg dat mensen fouten maken, maar probeer tegenwoordig maaar eens een fout ongedaan te maken. iedereen aanbid de computersystemen zo erg dat men niet kan voorstellen dat deze fouten maken, maar men gaat daarbij gemakshalve ervan uit dat die gegevens er vanuit het niets er opeens instaan.

ach hopenlijk ziet deze jongen het te negatief in en valt het allemaal reuze mee en werkt iedere cmputer perfect………..

man-vrouw

mars-venus

ontkennen is eigenlijk gewoon een bevestiging die je niet wilt erkennen

ik weet niet of de belastingdienst deze reclame nu zo goed zal vinden

ps. foto is klikbaar

nadat Meatloaf om gezondheidsredenen vorig jaar november zijn tour moest cancellen en ik dus mn kaart retour kon brengen, is het nu wel doorgegaan   en ik moet zeggen voor een 60-jarige doet hij t absoluut niet slecht. 30 jaar na zijn monsterhit "Paradise by the dashboardlight" ben ik eindelijk eens  bij een concert van hem. ik heb genoten en t is wat mij betreft weer een zanger/artiest die met zijn nummers me kippevel bezorgd.

helaas of misschien terecht was vooral filmen maar ook foto’s maken niet echt toegegestaan en ik heb er dus ook een paar gezien die met de beveiliging mee moesten naar de gang. de meeste zag ik terugkomen. gelukkig had ik op de site van MeatLoaf al gezien dat dit niet echt werd gewaardeerd en heb ik mn kleine camera meegenomen, maar omdat ik vooral in t begin dus een paar mensen heb gezien die uit het publiek werden gepikt die stonden te filmen/fotograveren, heb ik pas  tegen het einde de  stoute schoen aangetrokken en een paar foto’s geschoten.   

overigens is dit de eerste keer voor mij dat ik merk dat de artiest zich aan de aanvangstijd houdt. meestal (en das mijn ervaring) staat er een aanvangstijd en duurt  t nog een half uur of langer voor dat de artiest begint met het optreden. Meatloaf was al bezig toen ik dus binnen kwam zetten en t gevolg was dan ook dat het optreden na dik 2 en half uur (inclusief toegiften) pas om tien over half elf was afgelopen. 2 ½ uur die t waard waren om te gaan. en uiteraard het show-element niet vergeten want dat is wat het eigenlijk allemaal is, net als bij "Paradise by the dashboardlight"  draait het bij ieder nummer niet alleen om de muziek maar ook om de manier waarop het door de zanger/zangeressen en bandleden wordt neergezet. het mooiste voorbeeld is dan ook "Paradise by the dashboardlight" "die iedere keer toch weer anders inelkaar steekt.  voor mij mag hij weer komen